Rozdzial I

Wysokie trawy na małej polance w lesie niedaleko miasta falowały pod wpływem wiatru, wyginając się niczym w tańcu. Drzewa szumiały cicho, próbując przekazać coś w swoim języku, a gałęzie rzucały tu i tam cienie, poruszające się wraz z rytmem podmuchów. Po raz kolejny świst rozdarł ciszę panującą w tym miejscu.

Wystrzelona strzała utknęła w tarczy wiszącej na drzewie, a jej grot wbił się bardzo blisko namalowanego czerwoną farbą centrum tarczy. Kilkanaście innych pocisków również nie trafiło idealnie do celu, wystając niczym igły jeża z drewnianego koła. Czerwone lotki błyszczały w mocnym świetle słońca.

Wysoka dziewczyna stojąca kilka metrów od celu, westchnęła zażenowana, nakładając kolejną strzałę na łuk. Czarne, długie włosy sięgające do pośladków falowały delikatnie, co jakiś czas przesłaniając chudą twarz i jasno-brązowe oczy, wpatrzone uporczywie w tarczę. Kobieta zmarszczyła

lekko brwi, prostując się i naciągając łuk. Powoli przejechała palcem wskazującym po grocie, skupiając się.

Choć był to jeden z kolejnych letnich i gorących dni, ubrała się w białą, prostą koszulę beż żadnych ozdobień i czarny, długi płaszcz. Jej nogi zakrywały tego samego koloru, co wierzchnie okrycie, bryczesy i wysokie, sięgające kolan buty na płaskiej podeszwie, ledwo dostrzegalne wśród wysokich traw. Po śladach cerowania wyraźnie było widać, że ubrania nie są najnowsze.

Dziewczyna oddychała głęboko, chcąc wycelować jak najlepiej. Wciągnęła głęboko powietrze i w momencie, gdy puszczała cięciwę, ktoś krzyknął jej imię, co zdekoncentrowało czarnowłosą. Nieświadomie uniosła lekko łuk do góry, sprawiając, że strzała poszybowała gdzieś daleko w las.

Brązowooka opuściła ręce poirytowana, ciężko wypuszczając powietrze, po czym obróciła się z zamiarem zbesztania osobnika, który jej przeszkodził. Skrzyżowała ręce na piersi, piorunując wzrokiem stojącego niedaleko niej chłopaka.

- Będziesz biegł po tą strzałę, Dannyl – Warknęła do intruza. Mężczyzna miał krótkie, brązowe włosy i oczy tej samej barwy, co ona. Na chudym, lecz lekko umięśnionym ciele zwisała jasna koszula z długimi, bufiastymi rękawami. Nogi zasłaniały brązowe spodnie i czarne buty wspinaczkowe za kostkę. Dannyl wyszczerzył zęby, spoglądając na tarczę, służącą jej za cel.

- Nie moja wina, że nie umiesz strzelać, siostrzyczko – powiedział wesoło.

- Miałam raczej kiepskiego nauczyciela – mruknęła, spoglądając znacząco na chłopaka, równocześnie sięgając do kołczanu. Mężczyzna wybuchł śmiechem, sadowiąc się na ziemi obok niej i bawił się zerwanym źdźbłem trawy, przyglądając jej poczynaniom.

Dannyl był jej starszym, a zarazem jedynym bratem, zawsze uśmiechniętym, niezależnie od sytuacji. Kiedy była młodsza, spędzała z nim i jego kolegami dużo czasu, wspinając się po okolicznych górach. Nigdy jednak nie zapuszczali się zbyt daleko od miasta.

Całe dzieciństwo spędziła zresztą w otoczeniu chłopców. Ponieważ zdecydowanie wolała wspinać się po drzewach i walczyć mieczami, które notabene były tak naprawdę patykami, nie przebywała prawie w ogóle z dziewczętami, wolącymi bawić się lalkami, plotkować i rozmawiać o aktualnej modzie.

- Ignis, ty mnie w ogóle słuchasz? – Zapytał lekko poirytowany chłopak, przekrzywiając głowę. Dziewczyna wzdrygnęła się, przewieszając kołaczan przez ramię i zerknęła na brata.

- To o czym mówiłeś? – Zapytała, co wywołało przeciągłe westchnienie Dannyla.

- Pytałem, czy idziesz na rynek. Przyjechali kupcy, może uda się znaleźć coś ciekawego – powiedział, prostując nogi.

Skrzywiła się lekko. Nie lubiła tłumów, a skoro przyjechali kupcy, oznaczało to, że będzie ogromny tłok na ulicach. W takich właśnie momentach dziękowała Bogom, że zna każdy skrót i każdą, nawet najmniejszą uliczkę tego miasta.

- Można się przejść – powiedziała, gładząc wygrawerowane przez nią znaki na łuku. Brat uśmiechnął się, wstając z trawy i podał jej dłoń.

- Może zdążymy jeszcze przed przerażającym tłokiem – powiedział, mrugając doń. Uśmiechnęła się lekko, łapiąc za rękę i wstając. Przewiesiła łuk przez drugie ramię.

Ruszyli powoli po łące na skraj lasu, kierując się w stronę miasta. Szli słabo wydeptaną ścieżką, odgarniając gałęzie. Liście, które spadły przedwcześnie, szumiały pod stopami, zagłuszając co jakiś czas śpiew ptaków. Wśród drzew roznosił się przyjemny dla nosa zapach grzybów i mchu. Co chwila jakaś wiewiórka uciekała szybko, chowając się wśród wiekowych gałęzi. Im bardziej zbliżali się do siedliska ludzi, tym głośniej było słychać typowe odgłosy miasta, a las stawał się coraz rzadszy. Chwilę później dotarli na brzeg gąszczu, otrzepując się z liści i igieł.

Ruszyli do jednej z bliższych bram miasta, pogrążeni w rozmowie.

Wejście to było duże, tak samo jak mury okalające miasto. Wmieszali się w tłum, wchodzący przez bramę i po wejściu do miasta, skierowali swe kroki na główny rynek. Nie było to zbyt duże miasto ani zbyt urodziwe, jednakże Ignis lubiła to miejsce.

Niesieni przez tłum, dotarli na rynek w centrum. Normalnie było to miejsce bardzo przestrzenne i dosyć ciche. Teraz jednak prawie całą jego powierzchnię zajmowały stragany, a głosy ludzi mieszały się z wrzaskami kupców, nawołujących do nabycia swojego towaru. Spacerowali razem od straganu do straganu, oglądając towary.

- Ciekaw jestem, jak przebiegną moje urodziny – powiedział Dannyl, nachylając się nad siostrą. Ona zaś wzruszyła ramionami. Zbliżały się osiemnaste urodziny chłopaka, a ponieważ rodzice szykowali jakąś niespodziankę, on już się nie mógł doczekać tego dnia.

Zatrzymali się przy straganie z błyskotkami, oglądając drogie wyroby ze szlachetnych kruszców. Niestety, obydwoje mogli tylko marzyć o takiej biżuterii, gdyż ich sakiewki nie były zbyt ciężkie. Po chwili brunet złapał Ignis za ramię, nachylając się do niej.

- Zobaczymy się w domu, muszę coś załatwić – powiedział, uśmiechając się i ruszył w sobie tylko znanym kierunku. Czarnowłosa jeszcze chwilę patrzyła się pytająco na brązową czuprynę, znikającą powoli w tłumie. Wzruszyła ramionami. Nie mając, co ze sobą zrobić, ruszyła wzdłuż straganów, oglądając różne przedmioty. Jednocześnie szukała czegoś dla brata, kierując swoje kroki do karczmy na obrzeżach placu.

Gdy tylko weszła do środka, otuliło ją ciepło jeszcze większe niż na zewnątrz. Nieduże pomieszczenie w całości było zapełnione ludźmi. Ignis przepchała się przez tłum, po drodze ściągając płaszcz i usiadła prze kontuarze. Przyglądając się ludziom, popijała zamówiony cydr. Nagle z zaplecza wyszedł mniej więcej jej wzrostu i wieku chłopak, dźwigający beczkę z piwem.

- Ignis! – Uśmiechnął się, odkładając pełny pojemnik i podchodząc do niej. Jego niebieskie oczy błyszczały lekko, a posklejane potem blond włosy opadały na czoło.

- Witaj, James. Niezły dzisiaj macie ruch – powiedziała, upijając łyk cydru. Chłopak pokiwał głową, podpierając się o blat.

- Od samego rana, gdy tylko przyjechali kupcy. Nie ma nawet chwili odpoczynku – westchnął, odgarniając włosy. James należał do chłopaków, z którymi bawiła się dzieciństwie – To kiedy Dannyl ma urodziny? – Zapytał.

- Za trzy dni.

- Trzeba się przygotować. Zupełnie nie wiem, co mu kupić.

- Mam to samo – westchnęła Ignis.

- A co tam u cie … - Nie dokończył, gdy czyiś męski głos krzyknął do niego

- James, wracaj do pracy! – Krzyknął to karczmarz, który przed chwilą również wyszedł z zaplecza. Teraz patrzył groźnie swoimi zielonymi oczami na chłopaka, podpierając się pod boki. Był niższy od niego i o wiele grubszy. Ciemne włosy przyprószone siwizną rozczochrały się w pracy, a fartuch poplamił od nie wiadomo czego. James zamknął oczy, by po chwili ponownie je otworzyć.

- Tak, tato – westchnął ciężko – Do zobaczenia, Ignis – dodał z uśmiechem i z powrotem podniósł beczkę, znikając gdzieś za drzwiami. Dziewczyna powoli dopiła cydr, kładąc na stole srebrną monetę, po czym wyszła z karczmy. Powoli przepychała się przez tłum ludzi, chcąc jak najszybciej dostać się do jednej z mniejszych uliczek, skąd mogła prędko dotrzeć się do domu.

Kilku młodych chłopców przebiegło obok niej, śmiejąc się i goniąc nawzajem. Jeden z nich przez przypadek pchnął ją. Dziewczyna straciła równowagę, upadając prosto na obcego mężczyznę w długim, czarnym płaszczu. Ten obrócił się szybko i szarpnął ją za rękę.

- Uważałabyś, smarkulo – warknął do niej, zaciskając bladą, kościstą dłoń na jej nadgarstku. Dziewczyna próbowała się wyrwać, lecz obcy nadal ją trzymał. Gdy szarpnęła mocniej, rękaw koszuli roztargał się, ukazując jej rękę. Natychmiast zastygła w bezruchu, co zresztą to samo stało się z zaskoczonym mężczyzną.